Nieuws
images/template/ImageFader/slider1.jpg

Op zondag 20 september heeft het XXIIIe bestuur het roer doorgegeven aan haar opvolging. Het XXIVe bestuur heeft zich als volgt geconstitueerd:

Uit functie verheven zijn:
Voorzitter: Erik Wieringa
Secretaris: Benno van der Werff
Penningmeester: Jan Wouda

Hun taken zijn overgenomen door:
Voorzitter: Roel van der Zon
Secretaris: Tom Uijtdehaag
Penningmeester: Thomas Hagebols

Het HRD meldt met grote trots dat Jasper van Dijke, Douwe Hek en Jesse van Welzenes per dinsdag 26 mei 2015 lid zijn geworden bij het HRD Van Speyk. In zware tijden van vele beproevingen, hebben Jasper, Douwe en Jesse zich een waar Van Speyker getoond. Met kracht ende Moet wisten zij de zware stormen en wilde zeeën te bedwingen en hebben ze met visie sturing te geven aan hun galjoen. Vol energie zullen de nieuwe leden samen met de ervaren bemanningsleden het avontuur opzoeken, om zich met het dispuut tot in de hoogste regionen te begeven.

Op zondag 14 september heeft het HRD haar vertrouwen uitgesproken in een nieuw driekoppig bestuur, het XXIIIe.

Uit functie verheven zijn:
Voorzitter: Chris Kwikkers
Secretaris: Bram Staarink
Penningmeester: Marijn Koops

Hun taken zijn overgenomen door:
Voorzitter: Erik Wieringa
Secretaris: Benno van der Werff
Penningmeester: Jan Wouda

In een bus met standaard extra beenruimte (dat wil je dus) en met een paar koude Amsterdamse verassingen van chauffeur Henk, zette het Geselscap Goet ende Fyn direct na de laatste tentamens koers richting de Franse Alpen. In het pittoreske dorpje Saint-Jean D’Arves, in het gebied “Les Sybelles”, streek de 7-koppige afvaardiging van het HRD neer om 8 dagen lang de pistes onveilig te maken.

 

 

Dagelijks kwamen Bram en Roel voldaan uit de skiles, nadat ze weer 2 uurtjes achter ‘hun’ Julie aan hadden geskied. Blijkbaar staken ze er toch wel behoorlijk wat van op want in het kielzog van Koops en Benno kwamen ze het einde van de week toch redelijk gecontroleerd van een zwarte buckelpiste af, met de vreugdekreten van Roel niet te vergeten. Onderaan deze zwarte piste stond echter een voor ons nieuw fenomeen te wachten: een giant luchtkussen onderaan een schans(je). Na het ontcijferen van de veiligheidsinstructies klommen de dappere skiërs de berg op om zich op te maken voor een adrenalinestoot. Dat laatste viel wel mee, maar het was nog steeds vermaeckelyck om te doen! De boarders, Chris, Mathijs en Tom, verkozen meestal de stukken tussen de pistes in, om daar nieuwe sporen te trekken; die buckels zijn maar niks voor boarders. Wanneer men vervolgens in de koude lift ging zitten was er de gelegenheid om even uit de veldfles Ricard te nippen, om zo weer een beetje op te warmen! Eindelijk snapten wij waarom de oprichters dat zo heerlyck vinden; als dat spul maar koud is!