Bestuurswissel

Inmiddels is het al 192 jaar geleden dat onze zeeheld zijn boot opofferde voor het Nederlandsche Volk. Gebaseerd op deze daad besloten zes daadkrachtige wedstrijdroeiers dertig jaar geleden de handen ineen te slaan en ons prachtige dispuut op te richten. Na dertig jaar de toon gezet te hebben bevindt het dispuut zich nu in haar zesde lustrum. Het belooft een lustrum te worden waar nog jaren over gesproken gaat worden.

Om de toon van de afgelopen jaren door te zetten is het zesde lustrum geopend op een nog niet eerder vertoond lustrumopeningsgala. De ontvangst van het gala was om vijf uur ‘s middags in kasteel de Berckt te Baarlo. Waar enkele Leeden nog niet helemaal uitgebrakt waren van het vieren van het einde van de tentamens, gingen de eerste borrels alweer snel in ons keelgat. Na twee uur de tijd te hebben gehad om onszelf klaar te maken, sterke verhalen aan te horen en vooral te genieten van de overheerlijke champagne, was het tijd om ons naar de dinerzaal te begeven. Onder het genot van een voor-, hoofd- en nagerecht waarbij, respectievelijk, de voorzitter der Oud-Leeden, de voorzitter der Leeden en een van de Oprichters een speech hebben gehouden was het zichtbaar hoe het dispuut in de afgelopen jaren gegroeid is. Leeden, Oud-Leeden, weeschen en aanhang bij elkaar waren het 108 man. Een aantal dat de toon zet voor de rest van de avond.

Na genoten te hebben van een drie gangen diner, begaf men zich naar de plek waar foto’s gemaakt kon worden voordat de drank te veel invloed zou hebben op de gezichtsuitdrukkingen. Om twaalf uur stipt was het tijd voor de bekendmaking. Door middel van een illuster filmpje was Lustrum VI geopend met als naam, Maatgevend. Het feest barstte hierna los. Optredens van onze eigen Leeden die de zelfgemaakte lustrumnummers zongen was de vonk voor het dynamiet dat de maat van escalatie deed exploderen. Gemotoriseerde voertuigen werden de danszaal in gereden, lichtgevende letters gebrast, een gala van een ander dispuut gecrasht, creatief gemixte drankjes werden gehaald en uiteraard werd de dansvloer zoals op zijn Van Speyks afgebroken. Dit allen nog vier uur lang totdat de lichamen van menig Leeden het begaven en strompelend, al dan niet kruipend, zich richting bed begaven.

‘s Ochtends om negen uur was het dan weer tijd voor de typische na-het-gala gesprekken. Onder genot van een heerlijk ontbijtje, waaronder uiteraard een broodje kroket, was het weer tijd om te puzzelen met stukken gedachtes van de avond ervoor. Terwijl onze lichamen de vorige avond nog aan het verwerken waren schonken onze weeschjes mimosa’s in waar sommige Leeden zich iets meer op verheugde dan de anderen. Een voor een verlieten de Leeden en Oud-Leeden verslagen de locatie, maar wel allemaal met dezelfde gedachte: Lustrum VI is geopend en de maat voor de escalatie van het komende jaar is gegeven.

Opdat het een schitterend jaar mag worden!

Om 20 jaar na de geboorte van je geesteskind het resultaat te zien van wat jij destijds op de wereld hebt gezet, dat moet toch wel een belevenis zijn, zou men denken. Tijdens het vorige lustrum is de droom dan ook uitgesproken om met een enorm Van Speyk geselscap stil te staan bij twintig jaar Heeren Roeiers Dispuut Van Speyk. Dit vond afgelopen september plaats, in en rond Château de Presseux, nabij het Waalse Sprimont. Het was dan ook prachtig om te zien hoe de oprichters oprecht genoten van “hun” Van Speyk dat inmiddels volwassen is geworden. Het punt waarop nieuwe leeden jonger zijn dan het dispuut is inmiddels bereikt en het kroost van de oudste oud-leeden heeft al bijna de studentenleeftijd.een weekend waarin oud-leeden en leeden, waarvan een deel elkaar nog nooit eerder gezien had, elkaar (beter) leerden kennen en oude herinneringen ophaalden, was het toch ook voor een groot deel de setting op zo’n prachtige locatie met zo’n grote groep (oud-) Van Speykers. Het zit hem echter in de details die het credo “bijzijn is meemaken” daadwerkelijk betekenis geven. Zo was het voor de oprichters een genot om de dispuutsdrank tot zich te nemen, daar de jonge (oud-)leeden het liever wegspoelden met een biertje. Wat echter het zelfde is gebleven is de voorliefde voor de sigaar. De roockkaemer van het Château stond zodoende elke avond blauw van de Cubanen en de “heipalen”, “autobanden” en “boomstammen”, maar toch ook vol met leeden en zelfs een aantal vrouwen. Op het moment dat de stroom uitviel, door een overbelaste groep, werd de sfeer juist verhoogd, met het knisperende houtvuur in de Roockkaemer op de achtergrond. De tap en de versterker werden op een andere groep aangesloten en zodoende vloeide het koude bier weer rijkelijk en vulde het hoofdvertrek zich met muziek om het nog even goed los te laten gaan.

Nadat ’s ochtends het katerontbijt volgde en iedereen zich opmaakte voor vertrek, ging het leeuwendeel van de oud-leeden richting het Noorden. Het HRD en enkele fanatieke oud-leeden trok echter dieper België in om daar elkaar eens flink te bekogelen met verfbommen. Hoewel dit voor Benno leidde tot een flinke vleeswond in zijn hals is de rest relatief ongeschonden uit de strijd gekomen (een enorme hoeveelheid blauwe plekken daargelaten). Enerverend om te zien was vooral de ‘stom-en-stoer’ tactiek van het ene team, tegenover de strategische guerilla-tactiek van het andere team; hoewel ‘stom-en-stoer’ bij één spelvorm succesvol bleek, trok het guerillateam het vaakst aan het langste eind. Bij het individuele spel op het eind was het vervolgens tijd om de patronen op elkaar leeg te knallen en daarmee was ook deze activiteit ten einde.

Samenvattend; het dispuut is uitgegroeid tot een grote verzameling met nog altijd dezelfde kernwaarden, de standaard is gezet voor over vijf jaar en het HRD  gaat dan ook met Kracht ende Moet op naar een kwart eeuw “Geselscap Goet ende Fyn”! Château!